Dyma’r dyfyniad: ‘Roeddwn i'n teimlo'n ynysig iawn. Roeddwn i’n feddyg dan hyfforddiant ac rydyn ni’n mynd o le i le. Ac felly roedd cyfarwyddwr fy rhaglen hyfforddi mewn dinas arall. Roeddwn i’n byw yn yr ardal leol gyda fy nheulu ond doedd gen i ddim ffrindiau, doedd gen i ddim cydweithwyr roeddwn i’n eu hadnabod yn dda. Roedd yr amgylchedd gwaith yn greulon iawn. Byddwn yn aml yn gweld cydweithwyr yn crio mewn coridor yn rhywle; yr uwch feddygon yn sgrechian ar ei gilydd pan fyddant yn anghytuno. Ac felly’r teimlad oedd bod pobl yn dioddef pethau ofnadwy ac nid oedd yn ymddangos bod neb eisiau i hynny newid. Pan wnes i herio’r unigolyn am ei ymddygiad gwael, ei agwedd ef oedd, pam na ddylwn i? Ac roeddwn i’n gallu gweld bod hynny’n wir, roedd yn edrych yn debyg nad oedd neb yn mynd i’w rwystro.’