ระยะเวลาที่สัตว์ในฟาร์มต้องเผชิญกับกระบวนการจัดการต่างๆ เช่น การขนส่ง การเตรียมการก่อนฆ่า และการอยู่รวมกันอย่างหนาแน่นแออัดนั้น นับว่าเป็นระยะเวลาที่สั้นมากเมื่อเปรียบเทียบกับระยะของการเลี้ยงทั้งหมด อย่างไรก็ดี กระบวนการเหล่านี้สามารถก่อให้เกิดความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บเสียหาย การเครียด และการสูญเสียชีวิตได้ในระดับที่เท่ากัน หรืออาจจะร้ายแรงกว่า ยิ่งไปกว่านั้น การจับและการขนส่งสัตว์น้ำในขณะมีชีวิตอยู่นั้นเป็นขั้นตอนที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ในกระบวนการเพาะเลี้ยง ข้อกังวลจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการจับและการจัดการสัตว์น้ำนั้น โดยแท้จริงแล้วก็คือข้อกังวลด้านสภาวะความรุนแรงที่มากขึ้นของปัจจัยอื่นๆ ซึ่งได้ระบุไว้ตลอดหน่วยการเรียนรู้นี้ ซึ่งหลายๆปัจจัยมีแนวโน้มจะส่งผลกระทบร้ายแรงยิ่งขึ้นเนื่องมาจากสัตว์อยู่ในสภาวะแวดล้อมที่เปราะบาง (เช่น การถูกจำกัดอยู่ในพื้นที่คับแคบ รวมถึงคุณภาพน้ำที่อาจเสื่อมโทรมลงอย่างรวดเร็วสาเหตุมาจากการสะสมของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์และแอมโมเนีย การควบคุมอุณหภูมิ การแพร่กระจายของโรค และการบาดเจ็บจากการจัดการที่ไม่ถูกวิธี เป็นต้น)

วิดีโอนี้แสดงตัวอย่างการใช้สวิงช้อนปลาเพื่อการเพาะเลี้ยง ในแต่ละตัวอย่าง ให้คุณระบุถึงความเสี่ยงด้านสวัสดิภาพมีอะไรบ้าง มีวิธีการจัดการอย่างไร และคิดว่าควรทำอะไรเพิ่มอีกเพื่อให้เป็นไปตามหลักสวัสดิภาพสัตว์ที่ดีที่สุด หมายเหตุ: วิดีโอนี้ไม่มีเสียงบรรยาย (สามารถดาวโหลดเนื้อหาบรรยายในรูปแบบข้อความได้ที่นี่)

การต้อนปลาให้มาอยู่รวมกันอย่างหนาแน่นแออัดก่อนเริ่มกระบวนการจัดการ นับเป็นปัจจัยหนึ่งที่ก่อความเครียดที่รุนแรงที่สุดสำหรับสัตว์น้ำที่เลี้ยงในฟาร์ม การกระทำนี้เสี่ยงต่อการลดลงของระดับออกซิเจนที่ละลายในน้ำและส่งผลให้คุณภาพน้ำแย่ลง ตลอดจนเพิ่มโอกาสการเกิดบาดแผลถลอกจากการเสียดสี และกระตุ้นความเครียดจากการถูกจับด้วยสวิง ทั้งนี้ สิ่งที่ควรกล่าวซ้ำอีกครั้งคือสัตว์น้ำแต่ละชนิดสายพันธุ์มีความต้องการค่ามาตรฐานของคุณภาพน้ำที่แตกต่างกันอย่างมากเพื่อให้บรรลุมาตรฐานสวัสดิภาพสัตว์ ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับด้านคุณภาพน้ำ ระยะเวลาในการขนส่ง (โดยเฉพาะการขนส่งในระบบปิดหรือการขนส่งแบบไม่ใช้น้ำ) ก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญที่สัมพันธ์กับคุณภาพน้ำโดยตรง

วิดีโอนี้แสดงตัวอย่างการจัดการเลี้ยงดูลูกปลาระยะวัยรุ่น ให้คุณระบุถึงความเสี่ยงด้านสวัสดิภาพมีอะไรบ้าง มีวิธีการจัดการอย่างไร และคิดว่าควรทำอะไรเพิ่มอีกเพื่อให้เป็นไปตามหลักสวัสดิภาพสัตว์ที่ดีที่สุด (หมายเหตุ: วิดีโอนี้ไม่มีเสียงบรรยาย (สามารถดาวโหลดเนื้อหาบรรยายในรูปแบบข้อความได้ที่นี่)

นอกเหนือจากปัจจัยเรื่องความหนาแน่นแออัดแล้ว การสูบน้ำ การจับ การคัดแยกขนาด และการเคลื่อนย้ายสัตว์ กระบวนการต่างๆเหล่านี้เป็นปัจจัยที่อาจก่อให้เกิดการบาดเจ็บต่อชั้นเนื้อเยื่อบุผิว (Epithelial layer) ซึ่งนำไปสู่ความเสี่ยงต่อการติดเชื้อเพิ่มขึ้นเนื่องจากการสูญเสียเกราะป้องกันทางกายภาพและทางเคมีที่สำคัญ ยิ่งไปกว่านั้น ในสัตว์น้ำหลายชนิด ชั้นเนื้อเยื่อบุผิวนี้ยังทำหน้าที่สำคัญเพิ่มเติมในการรักษาสมดุลน้ำและเกลือแร่ในร่างกาย (Osmoregulation) และในการเคลื่อนไหวอีกด้วย ด้วย ยังมีปัจจัยก่อความเครียดอื่นๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้อีกรวมถึงการอดอาหารก่อนการขนส่งสัตว์ไปเผชิญกับสภาพแวดล้อมใหม่ นอกจากนี้ ควรหลีกเลี่ยงการจับปลาจำนวนมากทำให้ปลาทับถมกันที่ด้านล่างของตาข่าย ในภาชนะชั่งน้ำหนักหรือในถัง ในกรณีที่กระบวนการจัดการต้องใช้เวลานาน อาจจำเป็นต้องใช้ยาระงับประสาทเพื่อลดปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียด

วิดีโอนี้แสดงขั้นตอนการรีดไข่จากพ่อแม่พันธุ์ปลาเรนโบว์เทร้าต์เพื่อผลิตไข่ที่มีการปฏิสนธิแล้ว ให้ระบุความเสี่ยงต่อสวัสดิภาพสัตว์ วิธีการจัดการความเสี่ยงเหล่านั้นในปัจจุบัน และขั้นตอนเพิ่มเติมที่คิดว่าควรทำเพื่อส่งเสริมการดูแลตามหลักสวัสดิภาพสัตว์ที่ดีที่สุด หมายเหตุ: วิดีโอนี้ไม่มีเสียงบรรยาย (สามารถดาวน์โหลดเนื้อหาบรรยายในรูปแบบข้อความได้ที่นี่)

สิ่งที่น่ากังวลอย่างยิ่งในระหว่างเหตุการณ์ระยะสั้นเหล่านี้ คือการที่สัตว์ต้องเผชิญกับปัจจัยก่อความเครียดหลายประการพร้อมกันหรือต่อเนื่องกันอย่างรวดเร็ว ซึ่งสามารถกระตุ้นให้เกิดภาวะความเครียดทางสรีรวิทยาอย่างรุนแรง ซึ่งในความเป็นจริงแล้วปัญหานี้สามารถบรรเทาลงหรือหลีกเลี่ยงได้อย่างสิ้นเชิง ถ้าหากละเลยปล่อยไว้โดยไม่มีการควบคุม สิ่งรบกวนเหล่านี้จะไปกระตุ้นให้เกิดการตอบสนองต่อความเครียดของระบบประสาทและต่อมไร้ท่อ (Neuroendocrine stress response) ส่งผลให้ระดับฮอร์โมนคอร์ติซอลในเลือดสูงขึ้น (ซึ่งหากระดับคอร์ติซอลคงอยู่ในระดับสูงเป็นระยะเวลานาน) จะมีผลให้ภูมิคุ้มกันและความสามารถในการต้านทานโรคลดลง ด้วยเหตุนี้ การฝึกอบรมพนักงานจึงมีบทบาทสำคัญยิ่งในการลดความเสี่ยงต่อสวัสดิภาพสัตว์ที่อาจเกิดขึ้นในระหว่างปฏิบัติงานที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงการรบกวนเหล่านี้ได้